چرا گرفته دلت ، مثل اینکه تنهایی

چقدر هم تنها

خیال می کنم

دچار آن رگ پنهان رنگ ها هستی

دچار یعنی

...

چرا افسرده ای سهراب ؟ چرا اینجا نشسته ای ، چه پیش آمده که تصویر گریه های آدمی را ، این چنین تسلسل وار بر خاک می کشی ؟

سئوالی است که " غلام حسین ساعدی " از او می کند «هیچی ... غلامحسین ... دست خودم نیست ، دلم می خواهد از سینه ، بیرون بیاید . آخر دو ماه تمام است که کاشان را ندیده ام !» راستی آنها که هیچ وقت و هیچگاه دیگر شهرشان را نمی بینند چه می کشند ؟ دراز گیسوان عاشق از گروه تنهایان که از باقه های آتش جان گرفته اند و از اهالی یک شهرند و « جهان » این کوچک ترین شهرند !آدمیان